Τα παιδιά μας και τα μάτια μας

Γράφει ο Δημήτρης Βασιλάκης

Στις Πανελλήνιες "απέτυχα". Την ώρα που "όλοι" περίμεναν, όχι αν θα μπω Νομική, αλλά αν θα μπω στους πρώτους, ένα λάθος στα Αρχαία με έκανε να καταρρεύσω και στη συνέχεια να "καταστραφούν" και οι εξετάσεις μου στα Λατινικά. Το διάστημα που πέρασα ανάμεσα στα Αρχαία και τα Λατινικά ήταν από τα χειρότερα της ζωής μου. Αισθανόμουν ότι είχα πέσει χωρίς αλεξίπτωτο, ότι τίποτα δεν μπορούσε να με στηρίξει, ότι είχα καταστρέψει το μέλλον μου, ότι, ότι. Όλα αυτά με την ΑΠΟΛΥΤΗ στήριξη της οικογένειάς μου που έπεσαν πάνω μου για να μου δείξουν ότι δεν είχε σημασία ούτε η νομική ούτε η δημοσιογραφία. Εγώ είχα. Αλλά τότε δεν έφτανε. Κατέρρεα. Επειδή -ευτυχώς- είμαι και δυνατός χαρακτήρας, αλλά και έθεσα άλλον στόχο -το Μεταφραστικό το οποίο είχε εξετάσεις τον Σεπτέμβριο και άρα διάβασα το καλοκαίρι- μαζί και με τη στήριξη που προείπα, επέπλευσα. Αλλά θα θυμάμαι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ το απόλυτο κενό εκείνων των 3 ημερών. Και μαντέψτε, δεν χάθηκα, έκανα και πολλά και καλά στη ζωή μου.

Οι πανελλήνιες, όσο πιο "ανώδυνες" και όσο λιγότερο φορτικές και αν έχουν γίνει με τα χρόνια, καταπίνουν ψυχές. Φυσικά δεν φταίνε μόνο αυτές για την -μία ακόμα- τραγωδία των ημερών, που έχει κάνει όλους τους γονείς να αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας χωρίς λόγο και εκείνα να μας κοιτάνε περίεργα. Δεν φταίνε όμως μόνο αυτές. Φταίει ένα σύστημα εκπαίδευσης που είναι φτιαγμένο για όλους εκτός από τον μαθητή και τον -σωστό, υπάρχουν και κακοί- εκπαιδευτικό. Φταίνε οι κλειστές και "ανοιχτές" κοινωνίες που αποξενώνουν. Φταίνε 100% τα κοινωνικά δίκτυα που ισοπεδώνουν και φυσικά όλα αυτά επηρεάζουν παιδιά με ευαισθησίες που δεν αντέχουν την πίεση. Διότι ναι, δεν μπορεί να είναι όλοι τέρατα δύναμης, γοητείας, χαρίσματος και εξυπνάδας. Άνθρωποι είμαστε, όχι ρομπότ, όσο και αν προσπαθούμε να γίνουμε.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς είναι την προσευχή μας στο σύμπαν ή όποιον θεό πιστεύουμε και να στηρίζουμε τα παιδιά μας, χωρίς περιττή πίεση, αλλά και χωρίς να τα κάνουμε κακούς ανθρώπους που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν δε. Διότι ένα παιδί με αδύναμο ψυχισμό μπορεί να επηρεαστεί απίστευτα ψυχικά από έναν χειριστικό και μη έχοντα όρια συμμαθητή ή συμμαθήτριά του. Τα παιδιά μας και τα μάτια μας.