Που είναι κρυμμένοι οι σαραντάρηδες/ρες και οι πενηντάρηδες/ ρες;

Γράφει ο Γιώργος Αμέντας

Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, γεωπολιτικών, τεχνολογικών και κοινωνικών μετασχηματισμών. Κι όμως, στο τιμόνι των ισχυρότερων χωρών του κόσμου βρίσκονται ηγέτες προχωρημένης ηλικίας από 73 ως και πάνω από 83!

Δεν πρόκειται για ηλικιακό ρατσισμό, η εμπειρία είναι πολύτιμη. Όμως, όταν η παγκόσμια ατζέντα καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους που έχουν ήδη διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής , επαγγελματικής, και κοινωνικής τους διαδρομής, γεννάται ένα το ερώτημα, πού είναι οι γεννημένοι την δεκαετία του 70 και του 80;

Η γενιά που σήμερα βρίσκεται στη μέση της ζωής της μεγάλωσε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Έζησε την έκρηξη του διαδικτύου, την παγκοσμιοποίηση, την οικονομική κρίση, την πανδημία. Έμαθε να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον συνεργασίας, δικτύωσης και ταχύτητας. Είναι πιο εξοικειωμένη με τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής, της ψηφιακής ασφάλειας, της τεχνητής νοημοσύνης. Και κυρίως, είναι η γενιά που θα ζήσει περισσότερο με τις συνέπειες των σημερινών αποφάσεων.

Η πολιτική όμως φαίνεται να έχει μετατραπεί σε πεδίο μακράς παραμονής, όπου η ανανέωση καθυστερεί. Τα κομματικά συστήματα, οι μηχανισμοί εξουσίας και η δύναμη των ισορροπιών ευνοούν τη διατήρηση των ίδιων προσώπων. Έτσι, η επόμενη γενιά ηγετών παραμένει συχνά στη σκιά, όχι από έλλειψη ικανότητας, αλλά από έλλειψη ευκαιριών!

Και όμως, η εποχή απαιτεί νέα προοδευτική οπτική. Όχι απερισκεψία, ούτε ρήξη με την εμπειρία, αλλά συνδυασμό γνώσης και φρεσκάδας. Οι κοινωνίες χρειάζονται ηγέτες που να μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους, να μιλήσουν τη γλώσσα τους, να σχεδιάσουν πολιτικές με ορίζοντα δεκαετιών και όχι εκλογικών κύκλων.

Η νέα γενιά δεν ζητά σύγκρουση αλλά προοπτική. Δεν ονειρεύεται έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά έναν κόσμο ειρήνης, βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Θέλει θεσμούς που να λειτουργούν, οικονομίες που να δημιουργούν ευκαιρίες, πολιτική που να ενώνει αντί να διχάζει.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι η ηλικία αυτή καθαυτή. Είναι η ανανέωση με προοδευτικά χαρακτηριστικά και πολιτικές που να έχουν στο κέντρο τον άνθρωπο, το δίκαιο, την δημοκρατία. Είναι η δυνατότητα των κοινωνιών να δίνουν χώρο σε νέες ιδέες και πρόσωπα. Αν ο κόσμος θέλει πραγματικά να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος, οφείλει να επενδύσει στην προοδευτική ανανέωση!

Οι γενιές που σήμερα είναι στο «πικ» της παραγωγικότητας τους περιμένουν. Το ερώτημα είναι αν τα συστήματα εξουσίας είναι έτοιμα να τους ανοίξουν την πόρτα, πριν οι εξελίξεις χτυπήσουν ανεπανόρθωτα!